4 september 2014, CHOP kuur.

4 september zitten mijn vingers nog steeds vrij vol. Het zijn mi geen blaasjes, ze gaan in elk geval niet kapot.

Op deze dag ook mijn 5e kuur gehad, de CHOP-kuur. In 3 uurtjes klaar. Op wat misselijkheid na nog geen ernstige bijwerkingen. Gedurende anderhalve week wel last gehad van de “loden deken” mijn benen willen niet zo goed en gedragen zich soms ook wat als rubber. Niettemin goed in staat geweest de hond uit te laten. Eind september kan ik zeggen dat ik nog vrij normaal functioneer, mijn lichamelijke conditie omschrijf ik zelf in elk geval nog als redelijk. In de laatste week zelfs een keer weer 5 km met de hond gelopen in 1 uur. Dat mag ik toch een goed wandeltempo noemen 🙂 ?

Wat ik wel merk is dat de tijd om te herstellen langer duurt. Eerst kon ik na 1,5 week wel weer die 5 km wandeling doen en de hond 2 x 3 kwartier per dag uitlaten, dat lukt nu pas na zo’n 2,5 tot 3 weken. Dat vooruitzicht leek mij een paar maanden terug erg vervelend, maar ik heb mij daar kennelijk ook wel weer op in kunnen stellen. Ik heb er dus ook niet echt moeite mee. Wel merk ik dat ik conditioneel niet kan doen wat ik zou willen doen, bijvoorbeeld zo’n fototocht lopen in een natuurgebied, ik zie de laatste tijd zúlke mooie foto’s voorbijkomen, vossen, herten in de bronst, dat soort dingen. Ik zie al een beetje uit naar volgend jaar en dat is goed. Vooruitkijken en plannen maken is beter dan in “het nu” blijven hangen. Natuurlijk moeten Hettie en ik ook in het “nu” leven, dat kan ook niet anders, iets afspreken voor zeg eens iets over 2 dagen lukt vrijwel niet. Steeds zit daar een ziekenhuisbezoek of een complicatie of wat dan ook tussen.

15 september heeft Hettie haar 1e TAC-kuur gehad, die viel haar zwaar tegen. In zo’n periode merkte ik wel dat de spankracht een stuk minder was. de 2e dag bleek dat ze veel pijn had en erg misselijk was en dat zelfs het water zout smaakte. De Dexametason bleek een negatieve werking te hebben, niks was meer goed En ik was de enigste “bliksemafleider”. Op een zeker moment gaf ik op een verkeerde manier tegengas en raakten we bijna in gevecht, Hettie was Hettie even niet meer. Dat heb ik een zeer vervelend moment gevonden, je kunt er niet altijd voor elkaar zijn en dat maakt mij wel een beetje verdrietig…….. en dit is eigenlijk nog maar het begin van het zwaarste gedeelte van onze kuren. Later in de week werd ze ook opgenomen met hoge koorts. Ze at en dronk te weinig door de misselijkheid. Na 4 dagen mocht ze weer naar huis. Intussen heeft ze ook iets voor haar “haar” geregeld. Ook dat waren emotionele momenten, vooral voor haar. Ze heeft wel 2 hele mooie haarwerken uitgezocht en als je het niet weet zie je het ook niet. Het is wel erg moeilijk zowel voor haar als voor mij. Ik kan er slecht tegen als ze verdriet heeft en zich daardoor veel terugtrekt. Dat zal in deze periode mijn les moeten zijn… “accepteren dat het is zoals het is”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *